اصل لزوم جامع بودن نظام رفاه و تأمین اجتماعی

اصل لزوم جامع بودن نظام رفاه و تأمین اجتماعی نشان می‌دهد که رویکرد پراکنده و ناقص دیگر پاسخگوی نیاز جامعه نیست. این اصل، بر ایجاد انسجام، شفافیت و مسئولیت‌پذیری در تأمین عدالت اجتماعی تأکید دارد.

اهداف کلیدی این اصل شامل موارد زیر است:

• تأمین نیازهای حکومتی عدالت اجتماعی

• گسترش پوشش بیمه‌ای برای همۀ اقشار جامعه

• تمرکز در سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها

• کاهش تصدی‌گری دولت برای افزایش حق انتخاب

• هدفمند کردن یارانه‌ها و ایجاد نظارت مدنی

با اجرای این اصل، نظامی یکپارچه برای حمایت از همه اقشار جامعه شکل می گیرد و سیاست های رفاهی از حالت جزیره ای خارج می شوند. پوشش بیمه‌ای گسترده می‌شود و هیچ‌کس از دایرۀ حمایت خارج نمی‌ماند.

دولت با کنار گذاشتن نقش تصدی گری و تمرکز بر سیاستگذاری، فرصت مشارکت فعال را برای مردم و بخش غیردولتی فراهم می کند. این مسئله باعث افزایش گزینه‌های انتخابی برای افراد در بهره‌برداری از خدمات رفاهی می‌شود.

اصل لزوم جامع بودن نظام رفاه و تأمین اجتماعی همچنین، توزیع یارانه‌ها را هدفمند می‌سازد تا عدالت واقعی تحقق پیدا کند و زمینه نظارت عمومی بر هزینه‌کرد منابع عمومی فراهم گردد.

در نهایت، سازوکارهایی برای پاسخ‌گویی دولت در برابر نهادهای مردمی و قانون‌گذاری ایجاد می‌شود تا اجرای عدالت اجتماعی از ضمانت اجرایی برخوردار گردد.