اصالت تمایز بنیادین میان دینداری حقیقی و ظاهرگرایی منحرف‌کننده در سنجش عدالت و رحمت

۸,۰۰۰ تومان

اصول

  • اصل ضرورت تقدم حقیقت‌گرایی اخلاقی بر ظواهر عبادی و شعائری فاقد عمق معنوی[1]
  • اصل لزوم پرهیز از گرفتار شدن در تفسیرهای صوری، ریزنگرانه و محدودکننده شریعت[2]

اصول

  • اصل ضرورت تقدم حقیقت‌گرایی اخلاقی بر ظواهر عبادی و شعائری فاقد عمق معنوی[۱]
  • اصل لزوم پرهیز از گرفتار شدن در تفسیرهای صوری، ریزنگرانه و محدودکننده شریعت[۲]
  • اصل اهمیت محوری عدالت به عنوان ستون هویتی دینداری اصیل و پایدار[۳]
  • اصل ضرورت پیوند عبادت با رحمت، عطوفت و مدارای اجتماعی در روابط انسانی[۴]
  • اصل بایستگی وحدت میان نیت باطنی و رفتار ظاهری در شکل‌دهی به ایمان معتبر و قابل اعتماد[۵]

[۱]. سنجش سلامت دینداری در گرو کیفیت التزام به ارزش‌های بنیادین اخلاقی است و هرگونه توجه صرف به نمودهای بیرونی، ساختار دینداری را دچار دوگانگی می‌کند. رفتار دینی در چنین وضعیتی به مجموعه‌ای از عادات صوری بدل می‌شود که قدرت اثرگذاری و هدایت معنوی خود را از دست می‌دهد و انسجام اخلاقی کاهش می‌یابد.

[۲]. فروکاستن مجموعه گسترده و عمیق آموزه‌های دینی به جزئیات کوچک، مانع فهم جامع و متوازن از رسالت معنوی می‌شود. محدود کردن نگاه به مسائل جزئی، ظرفیت دین را کاهش داده و امکان درک ارزش‌های کلان را از میان می‌برد و نظم معنوی و اخلاقی در پیوند با شریعت را مختل می‌سازد.

نقد و بررسی‌ها

هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “اصالت تمایز بنیادین میان دینداری حقیقی و ظاهرگرایی منحرف‌کننده در سنجش عدالت و رحمت”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا