اصول
۱: اصل تقدم حرمت مؤمن بر ضرورت صرف علمی[1]
2: اصل تفکیک «ضرورت معرفتی» از «اطلاعات آسیبزننده»[2]
اصالت پرهیز فقیهان و مجتهدان دینی از بیان عیبهای جسمی و بدنی راویان حدیث
۱۱,۰۰۰ تومان
اصول
۱: اصل تقدم حرمت مؤمن بر ضرورت صرف علمی[۱]
۲: اصل تفکیک «ضرورت معرفتی» از «اطلاعات آسیبزننده»[۲]
۳: اصل اصلاح زبان علمی به منظور حفظ شأن انسانی[۳]
۴: اصل رعایتِ حکم ستر در مورد عیوب شخصیِ راویان[۴]
۵: اصل عدم تسرّی نقص جسمی به قضاوت معرفتی[۵]
[۱]. در مواجهه علم رجال با انسانهای تاریخگذر، کرامت مؤمن باید بر کنجکاوی یا کنش علمیِ صرف اولویت گیرد، یعنی اگر ذکر عیب راوی به کرامت انسانی او لطمه میزند و کمک شناختی مهمی نیز به تحلیل سند نمیکند، دین و اخلاق سفارش به سترِ عیب میکند. این اصل به فقیه یادآور میشود که علم نه غایت مطلق است و نه مجوزی برای نقض حرمت انسانی، بلکه باید در چارچوب اخلاق اسلامی انجام شود.
[۲]. هر اطلاعاتی که در منابع رجالی آمده، الزاماً برای بازگویی در همه مجامع مناسب نیست؛ فقیه باید میان اطلاعاتی که برای اثبات وثاقت یا تفکیک راویان لازماند و آنچه صرفاً وصفهای شخصیاند تمایز بگذارد. این اصل رسالت قضاوت علمی را برمیشمارد: استفاده از ابزارهای روششناسی برای تشخیص ضرورت انتقال اطلاعات به جامعه و طلاب.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.