اصالت تقوّم وصول از «ب» به «س» جهت رسیدن به «ع» عالی امیرمؤمنان به مقام تسبیحی برآمدۀ از شروط ثلاثۀ «س» ـ «ب» و «حِ» محمّدیّه

اصول

• اصل تقوّم تسبیح بر محور عبور از «باءِ» وجود تا «حاءِ» مقام احدیّت محمدیّه در مسیر سبوحیّت علویّه[۱]
• اصل اشتراط سُبح در نظام اسمایی به ترتیب وجودی«س ـ ب ـ ح»در تجلّی ولایت کبری امیرمؤمنان[۲]
• اصل تطابق «باءِ» تعیّن با فقر وجودی سالک در صعود به سِرّ سبوحی مقام علویّ[۳]
• اصل تلازم «حاءِ» محمدیّه با کشف نهایه سِرّ ولایت و بقاء در سبوحیّت تامّ علویّه[۴]
• اصل فناء «باءِ» خلقی در «حاءِ» حقی، شرط تسبیح ولاییِ صادر از ذات علوی در مراتب اسماء[۵]

[۱] . وصول از باءِ فناء به حاءِ وحدت شرط تسبیح حقیقی است که در مقام محمدیّه متجلّی به علوّ علوی می‌شود.

[۲] . ترتیب سُبح، نظام صدور وجود از سِرّ به باءِ تعیّن و بازگشت به حاءِ احدیّت در ولایت علی است.