اصالت نفی استقلال معنوی بدون رعایت مصالح جمعی و اهداف الهی

اصول

۱: اصل ضرورت همسویی عمیق و پیوسته میان رشد معنوی فرد و مصالح، نیازها و اهداف جمعی جامعه[۱]

۲: اصل جامعیت و مشروعیت معنویت در تلفیق کامل با اهداف کلان الهی و ارزش‌های آسمانی[۲]

۳: اصل محدودیت و ناکارآمدی معنویت انفرادی و منفصل از محیط اجتماعی و جمعی[۳]

۴: اصل ضرورت تقویت مسئولیت‌پذیری اخلاقی و اجتماعی فرد در کنار رشد معنوی شخصی[۴]

۵: اصل هم‌افزایی و تلفیق رشد اخلاقی و معنوی فرد با خدمت فعال، اثرگذار و پایدار به جامعه[۵]

[۱] . رشد معنوی و خودسازی فردی تنها زمانی کامل، جامع و اثرگذار محسوب می‌شود که همزمان با مصالح، رفاه و نیازهای اجتماعی جامعه همسو باشد و بتواند اثرگذاری اخلاقی، تربیتی و تمدنی گسترده و پایدار ایجاد کند و مسیر تعالی فردی را با مسئولیت اجتماعی و اهداف جمعی هماهنگ سازد.

[۲] . معنویت فردی که از اهداف کلان الهی و ارزش‌های آسمانی جدا باشد، محدود و ناقص باقی می‌ماند و اثرگذاری آن بر تعالی فرد و پیشرفت اخلاق، عدالت و انسجام اجتماعی کاهش می‌یابد؛ بنابراین، تلفیق رشد شخصی با اهداف الهی و معیارهای معنوی جامع، شرط لازم برای مشروعیت و اثرگذاری واقعی معنویت است.