اصول
1: اصل تقدس و اهمیت قلب بهعنوان جایگاه اصلی کشف، شهود و دریافتهای عرفانی[1]
۲: اصل مرکزیت قلب مؤمن بهمثابه «عرش رحمان» در اتصال مستقیم به حضور و فیض الهی[2]
اصول
۱: اصل تقدس و اهمیت قلب بهعنوان جایگاه اصلی کشف، شهود و دریافتهای عرفانی[۱]
۲: اصل مرکزیت قلب مؤمن بهمثابه «عرش رحمان» در اتصال مستقیم به حضور و فیض الهی[۲]
۳: اصل ضرورت پاکی، صفای دل و تهذیب قلب برای پذیرش تجلیات الهی[۳]
۴: اصل توجه و نظر ویژه خداوند به قلب مؤمن و منزلت والای آن در هستی[۴]
۵: اصل قلب مؤمن بهعنوان محل نظر، منزلت و حضوری مستمر الهی در عالم هستی[۵]
[۱] . قلب انسان در نگاه عارفان، محلی مقدس و ویژه است که تمامی دریافتهای عرفانی و الهی مستقیماً در آن رخ میدهد و مسیر رشد روحانی و معنوی انسان بهطور بنیادین از همین مرکز آغاز میگردد و ادامه مییابد.
[۲] . قلب مؤمن جایگاهی است که خداوند در آن تجلی میکند و ارتباط مستقیم و بیواسطه انسان با عالم معنا و حقیقت مطلق را برقرار میسازد، بهگونهای که انسان با حضور در این مرکز میتواند فیوضات الهی را درک و تجربه کند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.