اصول
۱: اصل ابتناء نقش فقهاء در تصدی ولایت جامعه اسلامی بر محور اجتهاد مستمر و استنباط دقیق نصوص و اصول شرعی با حفظ وحدت مصالح عمومی و فردی[۱]
۲: اصل استقرار مشروعیت الهی ولایت فقها در تداوم ولایت معصومین و احراز حق سرپرستی جامعۀ اسلامی با رعایت حدود اختیارات شارع[۲]
۳: اصل محدودیت اختیارات فقهاء به حدود شرعی و حکمی شارع در تصدی وظایف عمومی و اجتماعی جامعه برای جلوگیری از هرگونه تجاوز به حقوق فردی و مصالح امت[۳]
۴: اصل اعتبار و ماهیت اعتباری و عرفانی ولایت فقها به عنوان سرپرستان جامعه اسلامی با تمرکز بر نقش واسطهگری میان احکام الهی و نظام اجتماعی[۴]
۵: اصل توأم بودن اختیار و وظیفهمندی فقها در اداره جامعۀ اسلامی و ایجاد تعادل میان قدرت اجرایی و الزامات شرعی برای تحقق عدالت اجتماعی[۵]
[۱]. فقهای جامعه اسلامی در عصر غیبت به عنوان نقطه اتصال میان حکمت شرعی و مدیریت اجتماعی، باید تصمیمات خود را بر پایه اجتهاد مستمر و استنباط دقیق از نصوص الهی اتخاذ کنند. این نقش مستلزم حفظ هماهنگی میان مصالح فردی و جمعی است تا مشروعیت عملی و اعتقادی ولایت آنان تثبیت شود.
[۲]. ولایت فقها استمرار مشروعیت امامت معصومین است و حق سرپرستی جامعه به آنها تفویض شده است. این مشروعیت الهی با رعایت دقیق حدود اختیارات و مسئولیتهای تعیینشده توسط شارع، زمینهساز اداره جامعه در چارچوب دین و عدالت اجتماعی میشود.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.