اصول

• ۱: اصل ضرورت اتخاذ اشراقات ربوبی اهل البیت علیهم السلام به عنوان مبنای شناسایی هرگونه حقوق حقه[۱]
• ۲: اصل تقوّم اجرای عدالت به میزان بهره‌مندی از اشراقات نوری اهل‌بیت علیهم‌السلام[۲]
• ۳: اصل اصیل دانستن منشأ هرگونه فیض الهی اهل‌بیت علیهم‌السلام در تعریف و تدوین حقوق بشر[۳]
• ۴: اصل شکل‌گیری نظام حقوقی بر اساس داده‌های ولائی و سیره‌های عملی نورانی ائمه اطهار علیهم‌السلام[۴]
• ۵: اصل لزوم تعریف حق النّاس به عنوان تجلی روابط انسانی از منظر اشراقات ربوبی اهل البیت علیهم السلام[۵]

[۱]. تمامی حقوق اصیل و مشروع در جهان، تنها از طریق نورانیت و اشراقات ربوبی اهل البیت علیهم السلام قابل شناسایی و تعریف است. این اشراقات، معیار تشخیص حق از باطل در تمامی عرصه‌های حقوقی، اجتماعی و اقتصادی می‌باشد. هر حقی که خارج از این دایره نورانی تعریف شود، فاقد اعتبار اصیل الهی است.

[۲]. اجرای حقیقی عدالت و احقاق حقوق مردم، مستقیماً به میزان بهره‌مندی قضات و مجریان از انوار ربانی اهل البیت علیهم السلام وابسته است. قضاوتی که از این منبع الهی جدا باشد، هرچند ظاهری قانونی داشته باشد، به عدالت حقیقی منجر نخواهد شد.