اصالت تواضع روحانیت در عرصه اجتماعی و علمی به مثابه الگوی اعتماد اجتماعی و سلوک معنوی

اصول

۱: اصل نمود تواضع در رفتار روحانیت به صورت نشستن و رفتار ساده در مجالس[۱]

۲:  اصل احترام روحانی متواضع به واردین و برخواستن برای آنان[۲]

۳: اصل رجوع روحانی متواضع به منابع به جای خودنمایی علمی[۳]

۴: اصل پرهیز روحانی متواضع از عنوان‌طلبی و پذیرش القاب سنگین[۴]

۵: اصل لزوم استفاده روحانی از تعبیرات متواضعانه در بیان نظر علمی[۵]

[۱]. تواضع در ظاهر و شیوه حضور روحانی در جمع مردم جلوه پیدا می‌کند. نشستن دو زانو و بدون تکیه دادن به پشتی یا دیوار نشانه‌ای از برابری با مردم و دوری از جایگاه تشریفاتی است.

[۲]. احترام عملی به مراجعان، طلاب یا مردم عادی، همچون بلند شدن در برابر آنان، بیانگر برابری انسانی و شکستن غرور روحانی است.