اصول
1: اصل تقدّم حلم و بردباری بر بروز غضب[1]
2: اصل ضرورت جدا کردن احساس خشم از رفتارِ آشکار[2]
اصالت صبر و خویشتنداری در سلوک حوزوی و اخلاق روحانیون
۶,۰۰۰ تومان
اصول
۱: اصل تقدّم حلم و بردباری بر بروز غضب[۱]
۲: اصل ضرورت جدا کردن احساس خشم از رفتارِ آشکار[۲]
۳: اصل الگوپذیری آگاهانه روحانیون از سیره بزرگان وارسته جهت کنترل خشم[۳]
۴: اصل تمرین شناختی ـ رفتاری (آموزش مهارتها) جهت کنترل خشم[۴]
۵: اصل محاسبه نفس روزانه و خودنظارتی جهت کنترل خشم[۵]
[۱]. در سیره اخلاقی اسلام و سنت علمای وارسته، حلم (بردباری، تأمل در پاسخ) به عنوان فضیلتی برتر شناخته شده است. برای یک روحانی، بردباری یعنی حفظ آرامش در مواجهه با سؤالات تند، حملات شخصی یا اشتباهات دیگران تا امکان اصلاح فراهم شود؛ این منش مانع تشویشِ جمعی و تخریب اعتبار حوزه میگردد. تقدّم حلم بر غضب الزام اخلاقی و کاربردی دارد: غضبِ ناپخته اغلب پیامدهای اجتماعی و معنوی سنگینی دارد، در حالی که بردباری امکان گفتوگوی عقلانی و اصلاح روابط را فراهم میکند.
[۲]. خشم یک پاسخ احساسی طبیعی است و نه لزوماً گناه؛ اما تفاوت حیاتی بین «داشتن خشم» و «اقدام بر مبنای خشم» وجود دارد. روحانیت باید بیاموزد که احساس را به عنوان دادهای روانی بپذیرد، اما رفتار را با معیارهای اخلاقی، مأمومیت اجتماعی و تأثیرات بلندمدت سنجیده و کنترل کند؛ این جداسازی اجازه میدهد فرد هم صداقت درونی حفظ کند و هم از پیامدهای مخرب جلوگیری نماید.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.