اصالت طلب علم و پایداری روحانیان در مسیر رشد علمی با وجود تنگناهای معیشتی

اصول

۱: اصل طلب علم به عنوان عبادت و مجاهده در راه خدا[۱]

۲: اصل پایداری در طلب علم علی‌رغم وجود دشواری‌های معیشتی و اجتماعی[۲]

۳: اصل تقدّم علم بر آسایش و رفاه شخصی[۳]

۴: اصل اتکا به خدا و قناعت در معیشت برای حفظ استقلال علمی[۴]

۵: اصل استمرار در تحصیل و تفقّه، بدون توقف در سطوح ابتدایی یا میانی[۵]

[۱]. تحصیل علوم دینی صرفاً یک فعالیت علمی نیست، بلکه عبادتی مستمر و جهادی مقدس است که نیت الهی در آن، جایگاه هر طلبه را تعیین می‌کند. طلب علم باید با انگیزه تقرب به خدا، خدمت به دین و هدایت مردم همراه باشد. چنین نگاهی باعث می‌شود سختی‌های معیشتی یا فشارهای زندگی، در برابر هدف مقدس تعلیم و تفقه در دین، بی‌ارزش جلوه کنند.

[۲]. طلاب باید باور داشته باشند که دشواری‌های مالی و محرومیت‌های مادّی، جزء طبیعی مسیر رشد علمی و معنوی در حوزه است. این سختی‌ها اگر با صبر و توکل همراه شوند، نه مانع رشد، بلکه عامل عمق‌بخشی به اخلاص و پختگی روح خواهند شد. پایداری در مسیر علم، نشان بلوغ ایمان و تعهد علمی است.