اصالت نفی اخلاق نسبی و استانداردهای دوگانه برای مشروعیت‌بخشی به ظلم

اصول

۱: اصل یکسانی معیارهای اخلاق و عدالت در داوری انسانی برای همه افراد، فارغ از هرگونه وابستگی قومی، دینی یا اجتماعی ^[۱]

۲: اصل رد کامل هرگونه توجیه ناعادلانه برای اعمال سلطه و رفتارهای ظالمانه به هر دلیل تاریخی، فرهنگی یا موقعیتی[۲]

۳: اصل لزوم فراگیری و همگانی بودن اخلاق و عدالت به عنوان مبنای اصلی تصمیم‌گیری‌های فردی و گروهی در تمام سطوح جامعه[۳]

۴: اصل حفظ کرامت و ارزش ذاتی انسانی در برابر استانداردهای دوگانه و توجیه‌های گزینشی برای ظلم و تبعیض[۴]

۵: اصل لزوم مقابله با سوءاستفاده از موقعیت اجتماعی، قدرت یا جایگاه ویژه برای مشروع جلوه دادن ظلم و رفتارهای تبعیض‌آمیز[۵]

[۱] . عدالت واقعی تنها زمانی برقرار می‌شود که هیچ گروه یا فردی به دلیل جایگاه، قومیت، دین یا تعلقات اجتماعی از استانداردهای متفاوت برخوردار نباشد و معیار اخلاقی و قضاوت انسانی برای تمامی افراد به‌صورت یکسان و فراگیر اعمال شود، زیرا هرگونه تبعیض در معیارها، مشروعیت رفتارهای ناعادلانه را تقویت می‌کند.

[۲] . هیچ پیشینه تاریخی، سنت فرهنگی یا موقعیت اجتماعی نمی‌تواند مشروعیت ظلم یا تبعیض را تأمین کند و عدالت واقعی مستلزم بی‌طرفی کامل و ارزیابی همه رفتارها بر اساس اصول اخلاقی و انسانی است، بدون هیچ گونه گزینش یا استاندارد دوگانه.