چکیده
اصالت ناکارآمدی راهبرد اتکای صرف به مذاکره برای رفع پایدار نظامهای تحریمی بر این مبنا استوار است که تحریمها در بسیاری از موارد، تنها ابزارهای اقتصادی نیستند، بلکه بخشی از یک راهبرد سیاسی و امنیتی برای اعمال فشار و مدیریت رفتار بازیگران به شمار میآیند. ازاینرو، موفقیت مذاکرات بیش از آنکه به صرف گفتوگو وابسته باشد، به تغییر اراده سیاسی، موازنه قدرت، منافع راهبردی و وجود تضمینهای قابل اتکا بستگی دارد. تجربه توافقهای بینالمللی، ضرورت دقت در تنظیم تعهدات حقوقی، پرهیز از برداشتهای تفسیری، تقویت ظرفیتهای داخلی و تنوعبخشی به ابزارهای سیاست خارجی را برجسته میسازد. همچنین بهرهگیری از آیندهنگری، ارزیابی مستمر توافقها، هماهنگی نهادی و توسعه توان چانهزنی، زمینه تصمیمگیری واقعبینانهتر و افزایش تابآوری در برابر فشارهای خارجی را فراهم میکند و امکان مدیریت مؤثرتر تحولات پیچیده بینالمللی را افزایش میدهد.
واژگان کلیدی
اصالت ناکارآمدی اتکای صرف به مذاکره، نظامهای تحریمی، تحریمهای اقتصادی، تحریمهای بینالمللی، لغو تحریم، مذاکرات بینالمللی، اهرم فشار، فشار راهبردی، قدرت چانهزنی، دیپلماسی، سیاست خارجی، حقوق بینالملل، توافقهای بینالمللی، برجام، مکانیسم ماشه، ضمانت اجرای توافق، تفسیر حقوقی، ابهام حقوقی، تعهدات بینالمللی، بازگشت تحریمها، موازنه قدرت، اراده سیاسی، منافع راهبردی، بازدارندگی، مدیریت تحریم، ظرفیتهای داخلی
اصول
- اصل وابستگی اثربخشی مذاکره در رفع پایدار نظامهای تحریمی به همسویی اهداف راهبردی، اراده سیاسی و بازتعریف منافع متقابل طرفهای درگیر [1]
- اصل نقش بازدارنده نظامهای تحریمی بهعنوان ابزار اعمال فشار راهبردی برای تغییر رفتار و جهتدهی به تصمیمهای سیاسی [2]
- اصل تداوم بهرهبرداری از اهرمهای فشار در صورت حفظ کارآمدی آنها در معادلات سیاست خارجی و روابط بینالملل[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.