اصالت ضرورت تفکیک دقیق میان قواعد کلی و محدودیت‌های جزئی

اصول

۱: اصل لزوم شناسایی دقیق مرز میان قواعد کلی و محدودیت‌های جزئی برای جلوگیری از برداشت‌های غیرمستدل[۱]

۲: اصل اهمیت تحلیل تأثیر محدودیت‌های جزئی بر تحقق قواعد کلی برای حفظ انسجام فقهی[۲]

۳: اصل لزوم بررسی قابلیت کاربرد قواعد کلی در شرایط مستحدثه با لحاظ محدودیت‌های جزئی[۳]

۴: اصل توجه به نقش ملاک‌های عقلانی و عرفی در تعیین حدود محدودیت‌های جزئی نسبت به قواعد کلی[۴]

۵: اصل لزوم ایجاد چارچوب منطقی برای تفکیک دقیق میان قواعد کلی و محدودیت‌های جزئی در مواجهه با موضوعات پیچیده[۵]

[۱] . تمایز شفاف میان قواعد کلی و محدودیت‌های جزئی امکان استنباط صحیح و جلوگیری از اعمال نادرست اطلاقات را فراهم می‌کند و از سردرگمی در مواجهه با مستحدثات جلوگیری می‌کند.

[۲] . شناخت اینکه هر محدودیت جزئی چگونه می‌تواند دامنه یک قاعده کلی را محدود کند، موجب جلوگیری از تعمیم نادرست و حفظ انسجام نظری در استنباط‌ها می‌شود.