اصول
1: اصل بررسی دقیق محدوده و شرایط جاری شدن استصحاب در امور عقلانی و شرعی با توجه به منشأ حکم[1]
2: اصل تمایز بنیادین میان حکم عقلی خالص و حکم عقلی متأثر از دستور شارع در تحلیل فقهی و عملی قاعدة استصحاب[2]
اصالت ضرورت تعیین محدوده کاربرد استصحاب در امور شرعی و عقلانی
۵,۰۰۰ تومان
اصول
۱: اصل بررسی دقیق محدوده و شرایط جاری شدن استصحاب در امور عقلانی و شرعی با توجه به منشأ حکم[۱]
۲: اصل تمایز بنیادین میان حکم عقلی خالص و حکم عقلی متأثر از دستور شارع در تحلیل فقهی و عملی قاعده استصحاب[۲]
۳: اصل عدم امکان اعمال استصحاب در احکام عقلی مطلق بدون تحقق موضوعی آن از نظر عقلی[۳]
۴: اصل تحلیل نقش و حدود تصرف شارع در موضوع حکم عقلی برای ایجاد زمینه تعبد شرعی[۴]
۵: اصل محدودیت کاربرد استصحاب عدم استحقاق عقاب به مواردی با منشأ حکم عقل، امر شرعی یا تکلیف شارع [۵]
[۱] . استصحاب در امور عقلی مطلقاً جاری نیست مگر آنکه منشأ حکم عقلی یک امر شرعی باشد که در این صورت تعبد شرعی امکانپذیر شده و زمینه اجرای استصحاب فراهم میشود.
[۲] . حکم عقلی ممکن است منشأش خود عقل باشد یا منشأش شارع؛ هرگاه منشأ حکم عقل تصمیم یا دستور شارع باشد، استصحاب در آن قابل اعمال است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.