اصالت ضرورت ابتقاء هرگونه شکل‌یابی نظم اجتماعی و ساختارهای حکومتی آن براساس فطرت و فطریات ولائیه

اصول

1: اصل طبیعی بودن تعلق انسان به زندگی اجتماعی و مدنی به‌عنوان مبنای فهم رفتارهای اجتماعی[1]

2: اصل فطرت انسانی به‌عنوان منبع مستقل و هم‌تراز با عقل در تشریع و اقامه حکومت[2]

3: اصل وجود گرایش ذاتی انسان به همکاری و مشورت در امور فردی و جمعی[3]

4: اصل قابلیت تسخیر و تاثیرگذاری فرد بر دیگران به عنوان بخش فطری زندگی اجتماعی[4]

5: اصل مصنّف بودن انسان در اجتماع به‌عنوان عنصر بنیادین سازمان‌دهی اجتماعی[5]

[1] . انسان «مدنی بالطبع» آفریده شده و این ویژگی فطری، پایه‌ای برای تحلیل تعاملات و روابط اجتماعی فراهم می‌کند.

[2] . فطرت و فطریات ولائیه، همانند عقل ولائی، می‌تواند به عنوان منبع مشروعیت و راهنمایی در امور حکمرانی و سیاست مدنظر قرار گیرد.