اصالت تأکید بر نحوه ترکیب علم، انگیزه و عمل اساتید حوزوی در مسیر رشد علمی و معنوی و ضرورت الهام از سیره آنان

اصول

1: اصل جامعیت در پیوند میان علم نظری، انگیزه معنوی و عمل تربیتی در حیات استادان حوزوی[1]

2: اصل ضرورت توازن میان تأملات عقلانی و تجلیات ایمانی در مسیر تربیت حوزوی[2]

3: اصل نقش الگویی استاد در تجلی هم‌زمان علم، اخلاص و مجاهدت علمی و اخلاقی[3]

4: اصل درهم‌تنیدگی دانش تخصصی با بصیرت دینی و تعهد اجتماعی در الگوی استاد تراز حوزه[4]

5: اصل پیوند علم نظری با تجربه‌های معنوی در فرایند تکامل شخصیتی استادان حوزوی[5]

[1] . حیات فکری و اخلاقی استادان حوزه زمانی به کمال می‌رسد که میان معرفت نظری، انگیزه الهی و عمل تربیتی پیوندی ارگانیک و متوازن برقرار شود، به‌گونه‌ای که علم آنان از روح ایمان تغذیه کند و انگیزه آنان در میدان عمل ظهور یابد؛ این جامعیت، الگوی حقیقی رشد در نظام تعلیم دینی است.

[2] . رشد علمی و معنوی طلاب تنها در سایه تعادلی میان تأملات عقلانی و اشراقات ایمانی ممکن است، و استاد حوزوی باید این توازن را در گفتار و کردار خود متجلی سازد تا علم او از تعبد جدا نشود و عبادت او از بصیرت خالی نماند.