اصالت مظهرالعجائب بودن امیرمومنان

اصول

• اصل مظهریت مطلقه و بی‌نظیر امیرمؤمنان در ساختار کلان آفرینش[1]
• اصل هم‌سطحی و فراتر بودن امیرمؤمنان نسبت عجائب تکوینی عالم قرآن عجباً به جهت متجلی بودن آن‌ها از حیث فاعلی امیرمومنان[2]
• اصل پیوند مستقیم آیات قرآنی با مقام مظهریت ولایی در بازنمایی حیرت وجودی[3]
• اصل ضرورت تفسیر «عجب» به معنای وجودی و ولایی و نه صرفاً تعجب ذهنی[4]
• اصل جایگاه «أعلی بودن امیرمومنان» در برتری و تثبیت مظهریت امیرمومنان[5]

[1]. عبارت «نادِ حضرت علیاً مَظهَرَ العَجائِب» نشان می‌دهد امیرمؤمنان نه تنها دارنده فضایل جزئی بلکه مظهر کامل عجائب و اسرار کل آفرینش است، جایی که تمامی شگفتی‌ها و معجزات هستی در پرتوی وجود او جلوه‌گر می‌شوند و هیچ عنصر و واقعیتی از جهان خارج از تجلی او نیست.

[2]. در روایت اجنه آمده است: «إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَباً»؛ قرآن موجب حیرت و شگفتی شد، اما امیرمؤمنان با لقب «مظهر العجائب» فراتر از هر شگفتی وحیانی قرار دارد و نشان می‌دهد که تجلی والای ولایی او محور ظهور همه عجائب و اسرار قرآن و آفرینش است.