اصالت تقوم پیدائی مقام سقایت حسین به إرباً إربا شدن آن‌هم در حالت تشنگی و گرسنگی محض

اصول

• اصل تحقق سقایت حقیقی و کامل تنها از طریق فنا و نابودی تمام موجودیت عباس در مسیر عشق حسینی[1]
• اصل تجلی کامل فیض امام حسین در ارواح عاشقان از طریق فنا و اضمحلال عباس[2]
• اصل انتقال ادب عندالمعشوق و عرفان عاشورایی از طریق ارباً اربا شدن عباس[3]
• اصل پیوند فنا، شهادت و قرب حسینی در میدان عشق[4]
• اصل تعیین شاخص مقرب بودن عاشقان از طریق شدت فنا و از خودگذشتگی عباس[5]

[1]. سقایت حسینی زمانی به کمال می‌رسد که عباس در مقام إرباً إربا، تمام هستی مادی و نفسانی خود را فدا کند و هیچ اثر باقی نگذارد. این فنا، دریچه‌ای برای جریان بی‌واسطه فیض حسینی و رهایی ارواح عاشقان فراهم می‌کند و نشان می‌دهد که سقایت حقیقی بدون فنا و فناپذیری کامل ممکن نیست.

[2]. ارباً اربا شدن عباس، همانند فرو ریختن کوه در تجلی قرآن، زمینه را برای جریان مستقیم فیض حسینی به عاشقان فراهم می‌کند و اثبات می‌کند که فنا و از خودگذشتگی کامل، شرط لازم برای رسیدن به حریم فیض و قرب امام حسین است.