اصالت مرتبط بودن تقاضای تحقق استغفار_توبه به مقام هوی خداوند

اصول

• اصل نفی معبودهای باطل و تثبیت استغفار در توحید ناب «الَّذی لا اِلهَ اِلاّ هُوَ»[1]
• اصل اتکا به رحمت عام و خاص خداوند «الرَّحمنُ الرَّحیمُ» در بستر بازگشت[2]
• اصل اتصال دائمی حیات و توبه به قوام الهی «الْحَیُّ الْقَیّومُ»[3]
• اصل شهود عظمت خالقیت الهی «بَدیعُ السَّمواتِ وَالاَرْضِ» در مقام توبه[4]
• اصل اقرار جامع به تمامی مراتب ظلم، جرم و اسراف نفسانی «مِنْ جَمیعِ ظُلْمى وَ جُرْمى وَ اِسْرافى عَلى نَفْسى»[5]

[1]. استغفار حقیقی تنها در صورتی معنا می‌یابد که انسان تمامی معبودهای وهمی و نفسانی را کنار بگذارد و یگانگی مطلق الهی را بپذیرد، چرا که توبه در غیر فضای توحید به شکل صوری و سطحی درمی‌آید و نمی‌تواند پیوند حقیقی میان بنده و خدا را محقق سازد.

[2]. استغفار بدون تکیه به رحمت مطلق الهی به یأس و نومیدی ختم می‌شود، در حالی که درک «رحمانیت» و «رحیمیت» خداوند بنده را به امید و جرئت بازگشت سوق می‌دهد و او را از گریزگاه‌های توجیه و تداوم گناه جدا می‌سازد.