چکیده
این پژوهش با تبیین مفهوم آشتی ملی پایدار، آن را فراتر از یک توافق سیاسی مقطعی دانسته و استقرار آن را بر پایه باورهای ایمانی، ارزشهای ولائی، آرمانهای انقلاب اسلامی، عدالت اجتماعی و اعتماد عمومی تحلیل میکند. در این چارچوب، همگرایی میان مردم و مسئولان، مسئولیتپذیری متقابل، رعایت حقوق عمومی و پایبندی به اصول اخلاقی از مهمترین زمینههای استحکام انسجام اجتماعی معرفی میشود. همچنین کاهش تبعیض، ترمیم شکافهای اجتماعی، تقویت سرمایه اجتماعی و گسترش احساس تعلق به سرنوشت مشترک، از عوامل اساسی پایداری همبستگی ملی به شمار میآیند. پژوهش، هویت اسلامی ـ ایرانی را در پرتو فرهنگ ولائی، حافظه تاریخی و ارزشهای انقلاب اسلامی بهعنوان بستر شکلگیری اعتماد و آرامش اجتماعی مورد بررسی قرار میدهد. از سوی دیگر، نقش عدالت، مشارکت آگاهانه مردم، صداقت و خدمتگزاری مسئولان در افزایش مشروعیت اجتماعی و تحکیم وحدت ملی تبیین میشود. همچنین بر ضرورت تحلیل همزمان ابعاد فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، مدیریتی و ادراکی برای شناخت عوامل مؤثر بر آشتی ملی تأکید شده است. در ادامه، ظرفیت مطالعات میانرشتهای، پژوهشهای راهبردی و بهرهگیری از مبانی اسلامی برای تکامل چارچوب نظری این حوزه مورد توجه قرار میگیرد. در مجموع، آشتی ملی پایدار بهعنوان فرآیندی چندبعدی و ریشهدار معرفی میشود که با اتکا بر باورهای ایمانی، فرهنگ ولائی، عدالت، اعتماد عمومی و کاهش شکافهای اجتماعی، زمینه استحکام جامعه اسلامی و استمرار انسجام ملی را فراهم میآورد.
واژگان کلیدی
آشتی ملی پایدار، باورهای ایمانی، فرهنگ ولائی، انقلاب اسلامی، اعتماد عمومی، عدالت اجتماعی، سرمایه اجتماعی، کاهش تبعیض، ترمیم شکافهای اجتماعی، انسجام ملی
اصول
1: اصل استوار بودن آشتی ملی پایدار بر همگرایی عمیق مردم و مسئولان در پرتو باورهای ایمانی، ارزشهای ولائی، آرمانهای انقلاب اسلامی و احساس مسئولیت مشترک نسبت به سرنوشت جامعه[1]
2: اصل برخورداری باورهای ایمانی و مبانی ولائی از ظرفیت فراگیر در ایجاد همبستگی اجتماعی، تقویت اعتماد عمومی و شکلبخشی به وحدت پایدار میان اقشار مختلف جامعه اسلامی[2]
3: اصل ابتنای استمرار انسجام ملی بر وفاداری عمومی به مبانی ولائی، ارزشهای انقلاب اسلامی و رعایت حقوق متقابل میان مردم و مسئولان در عرصه حکمرانی[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.