چکیده
شرایط پساجنگ، فرصت مهمی برای جمهوری اسلامی ایران جهت بازسازی جایگاه بینالمللی و افزایش نقشآفرینی در معادلات منطقهای و جهانی فراهم میآورد. بهرهگیری هوشمندانه از دیپلماسی فعال میتواند زمینه گسترش همکاریهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و امنیتی با کشورهای مختلف را ایجاد کند. توسعه تعاملات بینالمللی، ظرفیت مقابله با روایت «ایران منزوی» و ارائه تصویری واقعیتر از توانمندیهای کشور را افزایش خواهد داد. استفاده از ظرفیتهای ژئوپلیتیکی، انرژی، علمی، فناورانه و تمدنی ایران، زمینه حضور مؤثرتر کشور در نظم نوین جهانی را فراهم میسازد. تبدیل دستاوردهای سیاسی و امنیتی به فرصتهای اقتصادی و راهبردی، یکی از الزامات افزایش قدرت ملی در دوران جدید محسوب میشود. مدیریت پیچیدگیهای نظام بینالملل و بهرهگیری از فرصتهای ناشی از تغییر موازنه قدرت، مسیر ارتقای جایگاه ایران را هموار خواهد کرد. گسترش دیپلماسی عمومی، اقتصادی و منطقهای میتواند قدرت نرم و نفوذ بینالمللی جمهوری اسلامی ایران را افزایش دهد. در نهایت، دیپلماسی آیندهنگر و فعال، زمینه حرکت ایران از یک بازیگر مهم منطقهای به سوی ایفای نقش گستردهتر در ساختار قدرت جهانی را فراهم خواهد کرد.
واژگان کلیدی
دیپلماسی پساجنگ، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، قدرت منطقهای و جهانی، نظم نوین بینالملل، تعاملات راهبردی، دیپلماسی عمومی، قدرت نرم ایران، جایگاه ژئوپلیتیکی ایران، همکاریهای بینالمللی، مقابله با تصویر ایران منزوی.
اصول
1: اصل برخورداری دوران پساجنگ از ظرفیت راهبردی برای بازتعریف جایگاه بینالمللی کشورها از طریق گسترش دیپلماسی منطقهای و جهانی[1]
2: اصل چندبعدی بودن مفهوم ابرقدرتی و استوار بودن آن بر مجموعهای از مؤلفههای سیاسی، اقتصادی، امنیتی، فناورانه، فرهنگی و دیپلماتیک[2]
3: اصل برخورداری دیپلماسی منطقهای از جایگاهی بنیادین در تثبیت نفوذ ژئوپلیتیکی و افزایش وزن راهبردی جمهوری اسلامی ایران در محیط پیرامونی[3]
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.