اصول
- اصل ضرورت نابود کردن توان تجهیزاتی و انسانی دشمن پیش از پذیرش هرگونه مهلت پایان جنگ[1]
- اصل تقدم فرسایش تدریجی توان نظامی دشمن بر پذیرش سریع پیشنهادهای تعیین زمان پایان جنگ[2]
- اصل سنجش میزان مصرف منابع تسلیحاتی دشمن بهعنوان شاخصی راهبردی برای تصمیم درباره پایان جنگ[3]
- اصل جلوگیری از تثبیت قدرت باقیمانده دشمن از طریق پایان زودهنگام جنگ پیش از فرسایش کامل[4]
- اصل بهرهگیری راهبردی از زمان جنگ برای آشکارسازی و مصرف ظرفیتهای پنهان تجهیزاتی دشمن[5]
[1]. پذیرش پایان جنگ زمانی منطقی تلقی میشود که دشمن عمده ظرفیتهای تسلیحاتی، انسانی و لجستیکی خود را مصرف کرده باشد؛ در غیر این صورت توقف زودهنگام درگیری فرصت بازسازی و سازماندهی مجدد توان دشمن را فراهم کرده و تهدیدات آینده را تقویت میکند.
[2]. در راهبرد جنگهای طولانی، کاهش تدریجی توان دشمن اهمیت بالایی دارد؛ هرگونه پذیرش شتابزده برای تعیین زمان پایان درگیری ممکن است بخش بزرگی از قابلیتهای رزمی دشمن را دستنخورده باقی بگذارد و زمینه بازگشت دوباره تهدیدات نظامی را فراهم کند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.