اصالت مراقبت از ایمان در شرایط غیبت به عنوان یک وظیفه دائمی در برابر تهدیدهای فکری و اعتقادی

اصول

1: اصل پیوستگی مراقبت از ایمان در عصر غیبت به‌عنوان ضرورت دائمی برای صیانت از هویت ولایی در برابر تزلزل‌های اعتقادی[1]

2: اصل معرفت عمیق نسبت به امام زمان علیه‌السلام به‌عنوان زیربنای مصونیت از انحراف‌های فکری و لغزش‌های اعتقادی[2]

3: اصل صیانت از باورهای دینی از رهگذر بصیرت‌افزایی مستمر در برابر امواج پیچیده شبهات معرفتی[3]

4: اصل پیوند ناگسستنی مراقبت از ایمان با التزام عملی به هدایت مرجعیت اصیل دینی در عصر غیبت[4]

5: اصل حضور مستمر یاد امام در متن حیات معنوی به‌عنوان عامل تثبیت ایمان و دفع غفلت‌های اعتقادی[5]

[1] . عصر غیبت، میدان آزمون مستمر باورمندی انسان است و در این دوران، مراقبت از ایمان حقیقتی مقطعی و مناسبتی نیست، بلکه مسئولیتی دائمی است که مؤمن باید برای حفظ پیوند قلبی و معرفتی خویش با حجت الهی به‌صورت پیوسته نسبت به آن اهتمام ورزد.

[2] . بر اساس روایت شریف «مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ ماتَ مَیْتَهً جاهلیه»، شناخت امام تنها یک آگاهی تاریخی نیست، بلکه حقیقتی معرفتی است که انسان را از سقوط در جهل اعتقادی و انحراف از مسیر هدایت مصون می‌دارد.