اصالت ضرورت سنجش تحقق نظام‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مطلوب و کارآمد بدون پشتوانه حکومت ولائی

اصول

1: اصل وابستگی بنیادین امکان تحقق پایدار نظام‌های فرهنگی و اقتصادی به پشتوانه ساختاریِ حکومت ولائی و حاکمیت دینی[1]

2: اصل ابتنای امکان فعلیت‌یافتن همه‌جانبه نظام‌های فرهنگی و اقتصادی اسلامی بر اقتدار اجرایی و ضمانت‌آفرین حکومت دینی[2]

3: اصل امتناع تحقق مستقل و فراگیر نظام‌های فرهنگی و اقتصادیِ اسلامی در شرایط فقدان حاکمیت ولائی و سیطره نظم عرفی[3]

4: اصل پیوستگی ماهوی و تفکیک‌ناپذیری تحقق نظام‌های فرهنگی و اقتصادی با استقرار دولت هدایت‌گر و ولایت‌محور[4]

5: اصل ناتمامی ظرفیت‌های نظریِ نظام‌سازی فرهنگی و اقتصادی بدون ترجمه حکومتی و تحقق سیاسیِ اراده دینی در جامعه[5]

[1] . تحقق عینی و ماندگار نظام‌های فرهنگی و اقتصادیِ اسلامی، حقیقتی وابسته به وجود یک ساختار سیاسیِ مشروع و متصل به ولایت الهی است؛ زیرا بدون چنین پشتوانه‌ای، امکان پاسداری از جهت‌گیری‌های الهی و تثبیت هویت مستقل این نظام‌ها در برابر فشار ساختارهای عرفی و سکولار از میان می‌رود.

[2] . هرچند آموزه‌های اسلامی در حوزه فرهنگ و اقتصاد دارای ظرفیت نظری و محتوایی گسترده‌اند، اما ظهور خارجی و تحقق فراگیر آنها جز در پرتو اقتدار اجراییِ برخاسته از حکومت دینی و ضمانت‌های الزام‌آور آن، به مرحله عینیت اجتماعی و استقرار تمدنی نخواهد رسید.