اصالت جایگاه محوری ولیّ فقیه در رفع اختلافات میان مسئولان و نیز حلّ بحران‌های اجتماعی و سیاسی جامعه ولائی به عنوان مرجع نهایی تصمیم‌گیر

اصول

1: اصل جایگاه نهایی و فرادست ولیّ فقیه در جمع‌بندی و فصل‌الخطاب اختلافات میان ارکان اجرایی و مدیریتی جامعه ولائی[1]

2: اصل کارکرد وحدت‌بخش ولایت فقیه در جلوگیری از تشتت ساختاری و تعارض نهادی در نظام اداره جامعه اسلامی ولائی[2]

3: اصل مرجعیت نهایی ولیّ فقیه در حل بن‌بست‌های تصمیم‌گیری کلان و عبور از بحران‌های مدیریتی پیچیده[3]

4: اصل پیوند ولایت فقیه با ضرورت عقلی وجود مدیریت واحد در امور عمومی و حیاتی جامعه ولائی[4]

5: اصل نقش ولیّ ولایت فقیه در مدیریت بحران‌های سیاسی ناشی از تعارض منافع و اختلاف رویکردهای کلان حکومتی[5]

[1]. ولایت فقیه در ساختار جامعه ولائی به عنوان نقطه پایانی در فرآیند تصمیم‌سازی و حل تعارضات میان مسئولان شناخته می‌شود. هنگامی که میان نهادهای اجرایی یا مدیران اختلاف در تشخیص مصلحت یا نحوه اجرا رخ دهد، نیاز به مرجع واحدی برای جمع‌بندی و پایان دادن به تعارض‌ها ضروری است. این جایگاه موجب می‌شود نظام تصمیم‌گیری از چندپارگی و تشتت خارج شده و به وحدت عملی برسد. چنین نقشی نه صرفاً مشورتی، بلکه نقش فصل‌الخطاب و تعیین‌کننده نهایی در سطح کلان مدیریت جامعه دارد.

[2]. وجود مرجع واحد در رأس نظام ولایی، مانع شکل‌گیری تعارض‌های فرسایشی میان ساختارهای مختلف مدیریتی می‌شود. هنگامی که هر بخش از حاکمیت به صورت مستقل دچار اختلاف برداشت شود، احتمال فروپاشی هماهنگی افزایش می‌یابد. ولایت فقیه نقش ایجاد انسجام در میان این بخش‌ها را بر عهده دارد و مسیر واحدی برای تصمیم‌گیری ترسیم می‌کند. این کارکرد موجب می‌شود نظام سیاسی از حالت چندصدایی متعارض به یک ساختار هماهنگ و هم‌افزا تبدیل گردد.ز