اصالت تأثیر تجلی شاکله حقیقت ایمانِ در لحظه‌های بی‌اختیاری بر گرایشِ همگان به معنویت ولائی

اصول

۱: اصل انکشاف عمیق‌ترین لایه‌های ایمان و باورهای درونی انسان در وضعیت سلب اراده و بی‌اختیاری کامل[1]

۲: اصل تقدم ساختار باطنیِ شکل‌گرفته در طول حیات بر رفتارهای اکتسابی و نمایشی در لحظه‌های بحرانی[2]

۳: اصل امکان سنجش میزان اصالت معنویت و دینداری از طریق واکنش‌های غیرارادی و ناخودآگاه انسان[3]

۴: اصل پیوند نظام‌مند میان استمرار ذکر و یاد الهی در زندگی روزمره با ظهور طبیعی آن در شرایط بی‌اختیاری[4]

۵: اصل فروپاشی کامل نقاب‌های اجتماعی و هویت‌های ساختگی در مواجهه با موقعیت‌های سلب اختیار و فقدان کنترل رفتاری[5]

[1] . در لحظاتی که اراده آگاهانه و محاسبات ذهنی انسان دچار اختلال می‌شود، آنچه به‌صورت طبیعی بروز می‌یابد، حقیقت درونی و تثبیت‌شده ایمان است که نشان می‌دهد باورهای الهی تا چه اندازه در ژرفای وجود انسان نهادینه شده‌اند.

[2] . در وضعیت‌های حدی و بی‌اختیاری، رفتارهای اکتسابی و نقش‌های اجتماعی فرو می‌ریزند و این ساختار حقیقی و درونی شخصیت است که خود را آشکار می‌سازد و میزان اصالت آن را نمایان می‌کند.