اصول
۱: اصل شمول فراگیر برخورداری همه انسانها از سرمایههای فطری حکمت، استعداد و ظرفیتهای اولیه معرفتی در ساختار وجودی نفس انسانی[1]
2: اصل وابستگی فعلیتیابی استعدادهای فطری معرفت به نحوه مواجهه انسان با حقیقت و کیفیت رفتار اخلاقی او در مسیر علمآموزی[2]
3: اصل نقش بنیادین فروتنی بهعنوان عامل گشایش درهای حکمت و ارتقای مراتب ادراکی و معرفتی در ساحت نفس انسانی[3]
4: اصل تأثیر بازدارنده تکبر در انسداد مسیرهای ادراک حقیقت و محدودسازی جریان رشد علمی و معرفتی انسان[4]
5: اصل نقش هدایتگرانه مراتب ملکوتی و موجودات مجرد در پشتیبانی از فرآیند رشد معرفتی و تکامل علمی انسان[5]
[1] . تمام انسانها بهصورت ذاتی از نوعی سرمایه معرفتی و استعدادهای درونی برخوردارند که در نهاد وجودی آنان قرار داده شده است و این ظرفیتها زمینه اولیه برای رشد علمی، ادراکی و رسیدن به مراتب بالاتر شناخت را فراهم میسازد.
[2] . شکوفایی یا توقف استعدادهای علمی انسان، صرفاً وابسته به وجود آنها نیست، بلکه به نحوه تعامل فرد با حقیقت، میزان پذیرش آن و رفتار اخلاقی او در مسیر کسب معرفت وابسته است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.