اصالت امکان تحلیل تأویلی و یا تطبیقی نظریه مُثُل افلاطونی با اعیان حروف و اسماء الهی

اصول

۱: اصل تفاوت بنیادین در مبادی هستی‌شناختی میان نظریه مُثُل افلاطونی و دیدگاه اسماء و حروف در سنت عرفانی اسلامی[1]

2: اصل تفاوت در نحوه تبیین منشأ کثرت و تنوع عالم میان نظام افلاطونی و نظام اسمائی ـ عرفانی حروفی[2]

3: اصل اشتراک در پذیرش مراتب غیرحسی و غیرمادی در ساختار واقعیت و اختلاف در تفسیر ماهیت این مراتب[3]

4: اصل اختلاف در سطح وجودی مُثُل افلاطونی و حروف عالیاتی در نسبت با ساحت عقل کلی و مقام احدیت[4]

5: اصل تفاوت در نقش واسطه‌گری مُثُل و نقش تجلی‌گری اسماء الهی در تبیین ارتباط عالم محسوس با حقیقت[5]

[1] . در این تحلیل تطبیقی، مُثُل افلاطونی به‌عنوان صور عقلی و کلی در مرتبه عقلانی و عالم معقولات تفسیر می‌شود، در حالی‌که در سنت عرفانی، اسماء الهی و حروف وجودی به‌مثابه شئون و تجلیات حق در مراتب عمیق‌تر هستی و در ساحت غیب و ظهور معنا می‌یابند.

[2] . در نظام افلاطونی، کثرت عالم نتیجه تنزل و تکثر صور مثالی در مراتب پایین‌تر وجود دانسته می‌شود، اما در نگاه عرفانی، کثرت از تجلی و ظهور اسماء الهی در مراتب مختلف وجودی و نسبت‌های گوناگون آن‌ها با عالم خلق تبیین می‌گردد.