اصول
1: اصل نمایش شأن و عظمت امام حسن عسکری علیهالسلام به منظور افزایش درک مردم از جایگاه والای امامت و تقویت رابطه احترامآمیز با پیشوای دینی[1]
2: اصل نمود تواناییهای غیرمادی و غیبی امام در راستای نمایش امکان هدایت معنوی و باطنی حتی در غیاب حضور فیزیکی[2]
3: اصل تعامل حسابشده با فشارها و تهدیدهای حکومتی برای کاهش آسیبهای اجتماعی و دینی در میان شیعیان[3]
4: اصل ارائه مفاهیم دینی و فقهی به شکلی قابل درک برای مردم عادی به منظور پیوند میان دانش نظری و رفتار روزمره[4]
5: اصل حضور فعال شیعیان در زمینههای اجتماعی و دینی در راستای ایجاد آمادگی برای ایفای نقشهای عملی در جامعه[5]
[1] . امام با جلوههایی از شخصیت و ویژگیهای ممتاز خود، درک مقام امامت را برای مردم ملموس ساختند و ادب و احترام نسبت به ایشان در رفتار و گفتار جامعه نهادینه شد، به گونهای که آمادگی روانی و قلبی برای پذیرش دوران غیبت شکل گرفت و اهمیت رهبری معنوی در ذهن مردم تثبیت شد.
[2] . ظهور علم غیب و طیالأرض در زمانهای مناسب باعث شد باور عمومی درباره استمرار ارتباط معنوی با امام شکل گیرد و شیعیان دریافتند که دسترسی به هدایت و راهنمایی دینی محدود به حضور فیزیکی امام نیست، بلکه جنبههای روحانی و باطنی هدایت همچنان جریان دارد.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.