اصالت ضرورت اصلاح ساختار بانکی جهت حذف کامل هرگونه بهره‌های ویران‌گر و نیز حمایت از تولید واقعی

اصول

1: اصل تقدّم منطق تولید واقعی بر منطق سود پولی در کارکرد نظام بانکی[1]

2: اصل ناسازگاری ساختاری بهره‌های ثابت و تضمین‌شده با ماهیت تولید[2]

3: اصل پیوند مشروعیت سود بانکی با مشارکت واقعی در سود و زیان تولید[3]

4: اصل نقش بانک به ‌عنوان تسهیل‌گر تولید، نه فشاردهنده بر بنگاه[4]

5: اصل تقدّم عدالت اقتصادی بر کارایی صوری در نظام بانکی[5]

[1]. بانک، در نسبت با تولید، نباید نهادی باشد که از «گردش پول» به‌ صورت مستقل از خلق ارزش واقعی منتفع شود. هرگاه سودآوری پول از سودآوری تولید پیشی بگیرد، سرمایه از عرصه کار و تولید جدا می‌شود و به سمت فعالیت‌های غیرمولد سوق می‌یابد. این اصل بر این مبنا استوار است که نظام بانکی باید تابع منطق تولید واقعی باشد، نه حاکم بر آن؛ یعنی سود بانکی تنها زمانی مشروع و پایدار است که در دل یک فعالیت مولد، ارزش‌آفرین و قابل دفاع اقتصادی شکل گرفته باشد.

[2]. تولید ذاتاً با ریسک، نوسان و عدم قطعیت همراه است. بهره‌های ثابت و ازپیش‌تضمین‌شده، این واقعیت بنیادین تولید را نادیده می‌گیرند و ریسک را به‌ طور کامل بر دوش تولیدکننده می‌گذارند. این اصل بر این نکته تأکید دارد که هر سازوکار مالی‌ای که ریسک تولید را به رسمیت نشناسد، به‌ جای حمایت از تولید، آن را تضعیف می‌کند و به تعطیلی یا فرسایش بنگاه‌های واقعی می‌انجامد.