اصالت ضرورت عامل بودن گویندگان به گفتارهای خود

اصول

1: اصل هم‌خوانی عمیق، پایدار و درونی میان گفتار دینی گویندگان و سلوک عملی آنان به‌عنوان بنیان اعتبار اخلاقی و معنوی کلام[1]

2: اصل تقدم جایگاه عمل صالحِ زیسته بر بیان زبانیِ مفاهیم در منطق هدایت، تربیت و اثرگذاری دینی[2]

3: اصل مسئولیت سنگین‌تر، چندلایه و پاسخ‌گوتر گویندگان دینی در نسبت میان گفتار عمومی و التزام شخصی[3]

4: اصل نقش الگوی عملی گوینده در تبدیل سخن از توصیه نظری و انتزاعی به تربیت مؤثر و ماندگار اجتماعی[4]

5: اصل پیوند ناگسستنی صداقت اخلاقی گوینده با سلامت باطنی، معنوی و روحانی او[5]

[1] . اعتبار سخن دینی زمانی شکل می‌گیرد که مخاطب، هماهنگی واقعی میان زبان و رفتار گوینده را مشاهده کند. هرگونه گسست میان این دو، کلام را از اثرگذاری تهی می‌سازد.

[2] . در نظام تربیتی دین، عمل صالح نقش زیربنایی دارد و گفتار بدون پشتوانه عملی، توان هدایت‌گری و اقناع اخلاقی خود را از دست می‌دهد.