اصالت وارستگی کامل عالمان دینی از تعلقات دنیوی و پایبندی به ساده‌زیستی در تمامی ابعاد زندگی

اصول

1: اصل محدود کردن زندگی به نیازهای ضروری برای افزایش تمرکز بر رشد اخلاقی و معنوی و استقلال از تعلقات دنیوی[1]

2: اصل اهمیت استقلال فکری و معنوی از تأثیر دارایی‌ها و اموال دنیوی به‌منظور حفظ آزادی عمل در مسیر اخلاق و تقوا[2]

3: اصل ضرورت ساده‌زیستی در خوراک، پوشاک و سبک زندگی روزمره به‌عنوان نمود عملی وارستگی و پرهیز از وابستگی به تجملات دنیوی[3]

4: اصل اهمیت تحمل ملامت و سرزنش دیگران در مسیر رعایت حق و تقوا بدون ترس یا اضطراب معنوی[4]

5: اصل اقدام مستمر در اقامه حدود و رعایت قوانین الهی به‌عنوان نمود واقعی وارستگی و جدایی از تعلقات دنیوی[5]

[1] . زندگی در حد ضرورت و پرهیز از وابستگی به دارایی‌ها و امکانات دنیوی، امکان تمرکز کامل بر فضائل اخلاقی، عبادات و تعالی معنوی را فراهم می‌آورد و فرد را از تأثیرات مادی که مانع رشد روحی می‌شوند، رها می‌سازد.

[2] . عدم وابستگی به زمین، منزل یا اموال مادی موجب می‌شود تصمیم‌گیری‌ها بر اساس اصول اخلاقی و معنوی صورت گیرد و نه بر اساس ملاحظات مادی یا فشارهای اجتماعی، که نتیجه آن تقویت اراده و اصالت رفتارهای فردی است.