اصول
1: اصل رعایت علنی مناسک عبادی بهعنوان شاخصی از پیوند عملی و هویت مشترک میان شیعیان در شرایط دوران غیبت و انتظار ظهور[1]
2: اصل پیوند نمادین میان رفتارهای ظاهری و زبان هویتی جمعی به منظور تقویت ارتباط میان پیروان در مواجهه با فشارها و تهدیدات اجتماعی[2]
3: اصل تمرکز بر انجام مشترک عبادات و مناسک جمعی برای شکلدهی به رفتارهای هماهنگ و مشارکت فعال میان اعضای جامعه شیعه[3]
4: اصل اجرای یکسان و همراستا آداب دینی میان پیروان برای کاهش پراکندگی و تضمین استمرار ارزشهای جمعی در شرایط دشوار دوران غیبت[4]
5: اصل انتقال ارزشهای اخلاقی و اجتماعی از رهبر به پیروان از طریق مناسک و اعمال عملی قابل مشاهده و تجربهپذیر[5]
[1] . نماز جماعت، نافلههای علنی و بیان بلند بسمالله، نه تنها فردیت دینی را نمایان میکند، بلکه همبستگی اجتماعی و تعلق قلبی میان پیروان را تقویت میکند و امکان تجربه جمعی ارزشهای دینی و هویت شیعی را در گستره جامعه فراهم میسازد.
[2] . رعایت نشانههایی مانند انگشتر در دست راست یا سایر علائم قابل مشاهده، هویت مشترک و تعلق اجتماعی شیعیان را روشن کرده و مرزبندی معنوی آنان را در شرایط نامطمئن و دوران غیبت حفظ میکند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.