اصالت فهم نادرست و سطحی تقدیر، زمینه‌ساز برداشت‌های محدود و اشتباه از حوادث زندگی

اصول

۱: اصل نظام‌مندی دقیق و حکیمانه تقدیر الهی به‌عنوان طرح کلان آفرینش و توازن میان اجزاء هستی[۱]

۲: اصل حرکت دائمی و پویایی تقدیر در بستر زمان و نسبت‌های وجودی عالم امکان[۲]

۳: اصل نقش اراده، نیت و آگاهی انسان در تأثیرگذاری بر تقدیرات مرتبط با حیات فردی و جمعی[۳]

۴: اصل تمایز میان تقدیر ذاتیِ تغییرناپذیر و تقدیر نسبیِ قابل تحول در نسبت با اراده انسانی[۴]

۵: اصل پیوند معرفت به تقدیر با شکوفایی روحی و درک توحیدی از نظام هستی[۵]

[۱] . تقدیر، نمود کامل علم، حکمت و عدالت الهی است که در آن هیچ امر تصادفی وجود ندارد؛ بلکه همه‌ی پدیده‌ها در جایگاه متناسب با مأموریت وجودی خویش قرار گرفته‌اند تا تعادل کلی هستی حفظ گردد.

[۲] . تقدیر امری جامد و ایستا نیست، بلکه در پیوندی زنده با نظام هستی، پیوسته در حال حرکت و تجدید است و انسان نیز در این جریان سیال نقش دارد و از مسیر اراده الهی جدا نیست.