اصالت تواضع فقیه دینی در عرصه اجتماعی و علمی به مثابه الگوی اعتماد اجتماعی و سلوک معنوی

اصول

۱: اصل نمود تواضع در رفتار روحانیت به صورت نشستن و رفتار ساده در مجالس[1]

2:  اصل احترام روحانی متواضع به واردین و برخواستن برای آنان[2]

3: اصل رجوع روحانی متواضع به منابع به جای خودنمایی علمی[3]

4: اصل پرهیز روحانی متواضع از عنوان‌طلبی و پذیرش القاب سنگین[4]

5: اصل لزوم استفاده روحانی از تعبیرات متواضعانه در بیان نظر علمی[5]

[1]. تواضع در ظاهر و شیوه حضور روحانی در جمع مردم جلوه پیدا می‌کند. نشستن دو زانو و بدون تکیه دادن به پشتی یا دیوار نشانه‌ای از برابری با مردم و دوری از جایگاه تشریفاتی است.

[2]. احترام عملی به مراجعان، طلاب یا مردم عادی، همچون بلند شدن در برابر آنان، بیانگر برابری انسانی و شکستن غرور روحانی است.