اصالت ضرورت محوریت همدلی، رحمت و رعایت کرامت انسانی در آموزه‌های دینی

اصول

1: اصل کرامت الهی انسان به‌مثابه بنیاد هستی‌شناختی نظام توحیدی و معیار سنجش عدالت الهی[1]

2: اصل نفی انحصارگرایی در ارزش انسانی و تقابل با تفکر برتری‌جویانه قومی و دینی[2]

3: اصل همدلی و عاطفه ایمانی به‌عنوان شالوده پیوند اجتماعی و شرط بقای امت الهی[3]

4: اصل رحمت الهی به‌عنوان جوهر دعوت انبیاء و روح حاکم بر نظام تشریع اسلامی[4]

5: اصل تمایز میان دین الهی و ایدئولوژی قومی و افشای دینی‌سازی تبعیض و سلطه نژادی[5]

[1] . در منظومه فکری توحیدی، انسان نه موجودی بی‌ریشه در طبیعت، بلکه مخلوقی حامل روح خداوند و امانت‌دار اراده الهی در زمین است. این کرامت، ذاتی و غیرقابل‌سلب است و هیچ قوم، نژاد یا طبقه‌ای حق ندارد آن را در انحصار خود بگیرد. اصل کرامت الهی، بنیان فلسفی عدالت دینی و محور تمام احکام اجتماعی و اخلاقی اسلام است که هرگونه تبعیض و سلطه را نفی می‌کند.

[2] . در نگاه وحیانی، انسان‌ها اعضای یک خانواده‌ی الهی‌اند و هیچ قوم یا ملتی به‌صورت تکوینی بر دیگری برتری ندارد. اندیشه‌هایی که برگزیدگی قومی را مبنای مشروعیت و امتیاز می‌دانند، از حقیقت توحید منحرف و گرفتار بت‌پرستی قومی شده‌اند. اسلام با این تفکر مقابله می‌کند و به جای انحصار، ارزش را در ایمان، عدالت و خدمت به خلق می‌بیند.